Brodziec piskliwy to jeden z ptaków występujących na kontynencie europejskim. Żyje również i w naszym kraju, gdzie jest chronionym zwierzęciem. Jest przedstawicielem rodziny bekasowatych. Znany jest także pod bardzo wieloma innymi nazwami, takimi jak dla przykładu brodziec krzykliwy, piskliwiec oraz kuliczek piskliwy. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a dwudziestoma dwoma, natomiast jeśli chodzi o wagę, to waha się ona od trzydziestu pięciu gramów do osiemdziesięciu pięciu. Preferowanym przez te ptaki środowiskiem życia są brzegi zbiorników wodnych ze wskazaniem na rzeki. W górach z kolei spotykany jest na wysokościach sięgających nawet czterech tysięcy metrów ponad poziomem morza. Swoje gniazda ptaki te budują na ziemi. W przeciągu roku zostaje przez nie wyprowadzony wyłącznie jeden lęg przynoszący najczęściej cztery jaja wysiadywane zarówno przez samicę oraz samca. Podstawę pożywienia tego ptaka stanowią rozmaite bezkręgowce. Bielik jest jednym z bardziej znanych ptaków, jakie występują w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim. W naszym kraju także można go spotkać, jednakże bardo rzadko – w związku tym podlega on ścisłej ochronie. Co więcej, chronione są również ich gniazda i teren wokół tych gniazd. Bielik znajduje się też w godle naszego kraju. Jest on drapieżnikiem reprezentującym rodzinę jastrzębiowatych. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy osiemdziesięcioma pięcioma centymetrami a dziewięćdziesięcioma pięcioma, przy czym samice są większe aniżeli samce. Są także od nich cięższe. Masa ciała dorosłej samicy plasuje się od czterech do sześciu kilogramów, w przypadku samców natomiast jest to od trzech i pół kilograma do czterech i pół. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, ptaki te upodobały sobie starodrzewy – najlepiej w bliskim sąsiedztwie wodnych zbiorników. W przeciągu roku u zwierząt tych wyprowadzany jest tylko jeden lęg, efektem którego są najczęściej dwa jaja.

Salamandra algira to również płaz występujący w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim, jednakże w bardzo nielicznych miejscach. Jest ona przedstawicielka rodziny salamandrowatych. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych zakwalifikowała ten gatunek jako taki, któremu grozi wyginięcie. Jeżeli chodzi w ogóle o systematykę tego zwierzęcia, to sytuacja nie jest do końca klarowna – w naukowym środowisku toczą się bowiem spory na ten temat. Zdaniem niektórych, pod powyżej wspomnianą nazwą kryją się trzy zupełnie różniące się od siebie gatunki. Jeżeli chodzi o biotop, płaz ten upodobał sobie w szczególności lasy – ale tylko takie, gdzie stopień wilgotności jest dość wysoki. Swoje kryjówki salamandra ta posiada w korzeniach drzew ze wskazaniem na dęby oraz cedry, a ponadto także pod kamieniami. Ciekawostką może być informacja, iż w przypadku tego zwierzęcia jego sposób rozmnażania się jest zdeterminowany warunkami, w jakich zwierzę żyje. To jedna z jego charakterystycznych cech adaptacyjnych. Rzekotka śródziemnomorska jest jednym z wielu płazów występujących na kontynencie europejskim. W naszym kraju nie jest ona spotykana. Żyje natomiast w południowej części takich państw jak Hiszpania oraz Francja. Jest przedstawicielką rodziny rzekotkowatych. Z wyglądu jest łudząco podobna do innej rzekotki, a mianowicie do rzekotki drzewnej. Długość ciała dorosłego osobnika sięga przeciętnie około pięciu centymetrów. Rzekotka śródziemnomorska zbudowana jest w bardzo proporcjonalny sposób. Najbardziej rozpoznawalną cechą – jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny – pozwalającą odróżnić ją od rzekotki drzewnej jest to, że po bokach posiada ciemne pasy. Poza tym jest także nieznacznie jaśniejsza, chociaż też zielona. Ponadto oba wspominane powyżej gatunki prowadzą bardzo do siebie zbliżony tryb życia. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, to rzekotka śródziemnomorska zdecydowanie najlepiej czuje się na obszarach nizinnych. Lubi stanowiska, które charakteryzują się dość wysokim stopniem wilgotności.

Kolejnym ze ssaków żyjących w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim jest burunduk. Jest on przedstawicielem rodziny wiewiórkowatych. Nie jest to zwierzę odznaczające się dużymi gabarytami. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje bowiem w granicach dwudziestu pięciu centymetrów. Posiada bardzo ładny i puszysty ogon. Żywotność tego zwierzęcia w stanie dzikim wynosi około pięciu lub sześciu lat. W niewoli jest dwukrotnie wyższa, chociaż zdarzały się przypadki, że burunduk dożywał także lat osiemnastu. Jeżeli chodzi o barwę sierści, to w tym zakresie wyróżnić można trzy odmiany tego ssaka, a mianowicie albinotyczną, białą oraz jasną. Największa aktywność tych zwierząt przejawia się za dnia. Są niesamowicie ruchliwe, a przy tym wykazują się niesamowicie wysokim stopniem czujności. Niektórzy podejmują próby trzymania tego zwierzęcia w domu, ale sam pomysł najmądrzejszy nie jest – tym bardziej, że to niezbyt ufne zwierzę, nie znosi głaskania, a szanse na jego oswojenie są bardzo małe. Jednym ze ssaków, jakie zamieszkują na kontynencie europejskim jest borsuk. Jest on przedstawicielem rodziny łasicowatych i zarazem drapieżnym zwierzęciem. Inną nazwą spotykaną w jego przypadku jest jaźwiec. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi przeciętnie około dziewięćdziesięciu centymetrów, natomiast masa ciała mieści się zwykle w przedziale pomiędzy piętnastoma centymetrami a dwudziestoma. Zdarzają się niekiedy także i większe osobniki. Borsuk jest zwierzęciem o silnej budowie ciała, jego sierść natomiast jest sztywna. Należy do zwierząt wszystkożernych. Podstawę jego pożywienia stanowią żołędzie, korzonki oraz ślimaki, ale swoją dietę chętnie uzupełnia także takimi zwierzętami jak między innymi króliki oraz ptaki i ich jaja. Nie gardzi niektórymi warzywami oraz owocami. Jest zwierzęciem, którego największa aktywność przypada na porę nocną, dnie zazwyczaj spędza w swoich norach. Zapada w sen zimowy, z którego od czasu do czasu wybudza się, ażeby zaspokoić swój głód oraz pragnienie.

Daniel jest kolejnym ssakiem, jakiego spotkać można w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim (chociaż warto dodać w tym miejscu, że tak naprawdę jego ojczyzną jest Azja Mniejsza). Żyje również i w naszym kraju – u nas zaliczany jest do łownej zwierzyny, w stosunku do której obowiązuje okres ochronny. W skali globalnej gatunek ten nie jest póki co zagrożony wyginięciem. W niektórych źródłach zetknąć się można z systematykami, wedle których wyszczególnia się dwa podgatunki tego ssaka, a mianowicie daniela europejskiego oraz mezopotamskiego. Jest to przedstawiciel rodziny jeleniowatych. Z wyglądu zewnętrznego jest podobny do jelenia szlachetnego, jednakże jest od niego zdecydowanie mniejszy. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy stu trzydziestoma centymetrami a stu pięćdziesięcioma. Samce są większe aniżeli samice i różnice w tym względzie zauważalne są w bardzo wyraźny sposób. Dorosły samiec może osiągnąć wagę sięgającą nawet stu dwudziestu kilogramów. Bóbr europejski jest – jak zresztą sama nazwa jego sugeruje – zwierzęciem żyjącym w warunkach naturalnych na naszym kontynencie. Występuje także i w Polsce, gdzie podlega prawnej ochronie. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych sklasyfikowała go jako zwierzę, w przypadku którego istnieje podwyższone ryzyko wyginięcia. Zresztą, bóbr europejski nie tylko u nas objęty jest ochroną. Jest on przedstawicielem rodziny bobrowatych. Zalicza się go do gryzoni prowadzących ziemno-wodny tryb życia. Największa pora jego aktywności przypada na wieczór oraz na noc. Jeżeli ktoś chciałby te zwierzęta poobserwować, to na bezkrwawe łowy powinien udać się najlepiej tuż przed świtem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy siedemdziesięcioma centymetrami a jednym metrem. Jego waga natomiast plasuje się w granicach pomiędzy piętnastoma kilogramami a trzydziestoma. Żywotność tego zwierzęcia w stanie dzikim szacowana jest od dziesięciu do maksymalnie piętnastu lat. W niewoli żyją dłużej.