Jednym z bardziej znanych ptaków, jakie w naturalnych warunkach występują na kontynencie europejskim jest czajka. Żyje także i w naszym kraju, chociaż generalnie rzecz biorąc, w skali globalnej zagrożony wyginięciem póki co nie jest. Jest to przedstawiciel rodziny siewkowatych. Długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy trzydziestoma centymetrami a trzydziestoma pięcioma. Jeżeli natomiast chodzi o wagę, to rozpiętość jest w tym względzie bardzo dużo. Masa ciała tego ptaka wahać się może od stu trzydziestu gramów do trzystu trzydziestu. Najlepiej czajka czuje się na terenach charakteryzujących się dość dużą wilgotnością, takich jak podmokłe łąki czy też bagna, aczkolwiek często spotkać ją można także i na uprawnych polach. W przeciągu roku zostaje wyprowadzony przez tego ptaka jeden lęg – ma on miejsce w kwietniu albo w maju, a jego efektem są w znakomitej większości przypadków cztery jaja. Jaja wysiadują tak samica, jak i samiec, a zajmuje im to trzy, cztery tygodnie. Koszatka także należy do ssaków zamieszkujących kontynent europejski. Żyje także i w naszym kraju, gdzie jest objęta ochroną, chociaż generalnie rzecz biorąc w skali globalnej niebezpieczeństwo wyginięcia póki co jej nie dotyczy. Jest przedstawicielką rodziny popielicowatych. Jest to mały ssak. Długość ciała dorosłego osobnika – nie licząc ogona – mieści się bowiem w przedziale pomiędzy ośmioma centymetrami a dziesięcioma. Ogon mierzy drugie tyle. Waga natomiast plasuje się między piętnastoma gramami a maksymalnie czterdziestoma. Sierść tego zwierzęcia ma delikatnie rudawe zabarwienie. Jest ssakiem prowadzącym nadrzewny tryb życia. Największa aktywność koszatki przypada na porę nocną. Podstawę jej pożywienia stanowią nasiona, owoce, ptasie jaja oraz bezkręgowce. Nie pogardzi ponadto owadami oraz ich larwami. W październiku zapada w zimowy sen, z którego wybudza się dopiero w kwietniu. Jako ciekawostkę podać tu można, iż właśnie w tym czasie jej serce uderza na minutę zaledwie parę razy.

Salamandra algira to również płaz występujący w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim, jednakże w bardzo nielicznych miejscach. Jest ona przedstawicielka rodziny salamandrowatych. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych zakwalifikowała ten gatunek jako taki, któremu grozi wyginięcie. Jeżeli chodzi w ogóle o systematykę tego zwierzęcia, to sytuacja nie jest do końca klarowna – w naukowym środowisku toczą się bowiem spory na ten temat. Zdaniem niektórych, pod powyżej wspomnianą nazwą kryją się trzy zupełnie różniące się od siebie gatunki. Jeżeli chodzi o biotop, płaz ten upodobał sobie w szczególności lasy – ale tylko takie, gdzie stopień wilgotności jest dość wysoki. Swoje kryjówki salamandra ta posiada w korzeniach drzew ze wskazaniem na dęby oraz cedry, a ponadto także pod kamieniami. Ciekawostką może być informacja, iż w przypadku tego zwierzęcia jego sposób rozmnażania się jest zdeterminowany warunkami, w jakich zwierzę żyje. To jedna z jego charakterystycznych cech adaptacyjnych. Rzekotka śródziemnomorska jest jednym z wielu płazów występujących na kontynencie europejskim. W naszym kraju nie jest ona spotykana. Żyje natomiast w południowej części takich państw jak Hiszpania oraz Francja. Jest przedstawicielką rodziny rzekotkowatych. Z wyglądu jest łudząco podobna do innej rzekotki, a mianowicie do rzekotki drzewnej. Długość ciała dorosłego osobnika sięga przeciętnie około pięciu centymetrów. Rzekotka śródziemnomorska zbudowana jest w bardzo proporcjonalny sposób. Najbardziej rozpoznawalną cechą – jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny – pozwalającą odróżnić ją od rzekotki drzewnej jest to, że po bokach posiada ciemne pasy. Poza tym jest także nieznacznie jaśniejsza, chociaż też zielona. Ponadto oba wspominane powyżej gatunki prowadzą bardzo do siebie zbliżony tryb życia. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, to rzekotka śródziemnomorska zdecydowanie najlepiej czuje się na obszarach nizinnych. Lubi stanowiska, które charakteryzują się dość wysokim stopniem wilgotności.

Nurzaniec iberyjski to jeszcze jeden płaz, jaki w warunkach naturalnych jest spotykany na kontynencie europejskim. Jest on przedstawicielem rodziny nurzańcowatych. Jak sama jego nazwa wskazuje, zamieszkiwanym przez niego obszarem jest Półwysep Syberyjski, a mówiąc precyzyjniej – południowa jego część. Występuje na tych terenach, których wysokość nie przekracza tysiąca czterystu pięćdziesięciu metrów ponad poziomem morza. Podobnie jak i zdecydowana większość płazów, tak i ten najlepiej czuje się na tych terenach, które charakteryzują się wysokim stopniem wilgotności. Spotykany jest przede wszystkim na otwartych obszarach, w tym także i na uprawach rolnych. Nie jest zwierzęciem zapadającym w sen zimowy – takiej potrzeby w jego przypadku nie ma ze względu na to, że żyje w ciepłym klimacie. Największą aktywnością wykazuje się jednak w okresie pomiędzy miesiącami listopadem oraz styczniem. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika oscyluje w granicach czterech centymetrów, samce są większe. Nurzaniec błotny to kolejny z reprezentantów płazów żyjących w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim. Jest przedstawicielem rodziny nurzańcowatych. W naszym kraju nie jest on spotykany. Obszar jego występowania dotyczy takich państw jak Francja, Hiszpania, Włochy oraz Belgia, a ponadto również kraje Europy Zachodniej. Jest to niezbyt duże zwierzę. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi bowiem maksymalnie około pięciu centymetrów. Ogólnie jego ciało charakteryzuje się między innymi tym, że jest dość krępej budowy. Jego skórę niemalże w całości pokrywają brodawki. Nie stwierdzono u tego płaza umiejętności zagrzebywania się w ziemi, co jest typowe dla bardzo wielu gatunków płazów. Jest zwierzęciem żyjącym w środowisku lądowym. Do wody wchodzi tylko i wyłącznie podczas okresu godowego – czyli na wiosnę. Spotkać go można w takich miejscach jak wilgotne łąki, zarośla w pobliżu zbiorników wodnych oraz wrzosowiska. Podstawę jego pożywienia stanowią w głównej mierze dżdżownice oraz owady.