Salamandra okularowa to jeszcze jedna przedstawicielka płazów zamieszkujących kontynent europejski. Jest reprezentantką rodziny salamandrowatych. W naturalnych warunkach spotykana jest w zachodniej części Apenin. W naszym kraju nie występuje. Długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy siedmioma centymetrami, a dziesięcioma. Zaznaczyć przy tej okazji trzeba, że samiec jest mniejszy aniżeli samica. Oprócz tego wyposażony jest również w dłuższy ogon. Górna część ciała tego zwierzęcia odznacza się barwą brązową albo czarną. Jego brzuch natomiast jest białawy. Zarówno samce oraz samice ubarwione są dokładnie w taki sam sposób. Jest to zwierzę wykazujące się aktywnością w porze nocnej. Zapada w zimowy sen, ale jako ciekawostkę dodać można, że zdarza się, iż również w letni – dzieje się tak w sytuacjach, kiedy panują bardzo duże upały. Salamandra okularowa nie toleruje najlepiej zbytnio wysokich temperatur. Podstawę jej pożywienia stanowią pająki oraz niezbyt duże owady. Salamandra luzytańska to kolejny z płazów zamieszkujących niektóre miejsca na kontynencie europejskim. Jest przedstawicielem rodziny salamandrowatych. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych zakwalifikowała ten gatunek jako zagrożony wyginięciem. Zwierzę te charakteryzuje się między innymi tym, że należy do grupy najbardziej zwinnych płazów na świecie – pod tym akurat względem jest bardzo podobna do jaszczurki. Prowadzi lądowy tryb życia, natomiast największą aktywność przejawia w porze nocnej. Podstawę jej pożywienia stanowią różnego rodzaju bezkręgowce. Polowanie na nie ułatwia temu zwierzęciu odpowiednio do tego przystosowany język. Salamandra luzytańska posiada bardzo smukłą sylwetkę. Ma bardzo długi ogon – dwie trzecie jej ciała to właśnie ogon. Kiedy grozi jej niebezpieczeństwo, potrafi go odrzucić. Jest to u niej organ posiadający zdolność w zakresie regenerowania się. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika oscyluje w granicach szesnastu centymetrów, przy czym samice są większe.

Nurzaniec iberyjski to jeszcze jeden płaz, jaki w warunkach naturalnych jest spotykany na kontynencie europejskim. Jest on przedstawicielem rodziny nurzańcowatych. Jak sama jego nazwa wskazuje, zamieszkiwanym przez niego obszarem jest Półwysep Syberyjski, a mówiąc precyzyjniej – południowa jego część. Występuje na tych terenach, których wysokość nie przekracza tysiąca czterystu pięćdziesięciu metrów ponad poziomem morza. Podobnie jak i zdecydowana większość płazów, tak i ten najlepiej czuje się na tych terenach, które charakteryzują się wysokim stopniem wilgotności. Spotykany jest przede wszystkim na otwartych obszarach, w tym także i na uprawach rolnych. Nie jest zwierzęciem zapadającym w sen zimowy – takiej potrzeby w jego przypadku nie ma ze względu na to, że żyje w ciepłym klimacie. Największą aktywnością wykazuje się jednak w okresie pomiędzy miesiącami listopadem oraz styczniem. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika oscyluje w granicach czterech centymetrów, samce są większe. Nurzaniec błotny to kolejny z reprezentantów płazów żyjących w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim. Jest przedstawicielem rodziny nurzańcowatych. W naszym kraju nie jest on spotykany. Obszar jego występowania dotyczy takich państw jak Francja, Hiszpania, Włochy oraz Belgia, a ponadto również kraje Europy Zachodniej. Jest to niezbyt duże zwierzę. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi bowiem maksymalnie około pięciu centymetrów. Ogólnie jego ciało charakteryzuje się między innymi tym, że jest dość krępej budowy. Jego skórę niemalże w całości pokrywają brodawki. Nie stwierdzono u tego płaza umiejętności zagrzebywania się w ziemi, co jest typowe dla bardzo wielu gatunków płazów. Jest zwierzęciem żyjącym w środowisku lądowym. Do wody wchodzi tylko i wyłącznie podczas okresu godowego – czyli na wiosnę. Spotkać go można w takich miejscach jak wilgotne łąki, zarośla w pobliżu zbiorników wodnych oraz wrzosowiska. Podstawę jego pożywienia stanowią w głównej mierze dżdżownice oraz owady.