Gęś białoczelna to jeszcze jeden z ptaków występujących w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim, w okresie przelotów pojawia się również i w naszym kraju. W Polsce posiada ona status zwierzyny łownej objętej okresem ochronnym. Generalnie rzecz biorąc, nie jest to zwierzę zagrożone w skali globalnej wyginięciem. Na dzień dzisiejszy wyszczególnia się pięć podgatunków tego ptaka, przy czym dwa spośród nich spotykane są w Europie. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy sześćdziesięcioma sześcioma centymetrami a osiemdziesięcioma sześcioma. Waga także jest zróżnicowana i waha się pomiędzy niespełna półtora kilograma a nieco ponad trzema kilogramami. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, ptak ten upodobał sobie tajgę oraz tundrę. Preferuje obszary bagniste. Swoje gniazda zakłada na ziemi, bardzo często w koloniach. W przeciągu roku wyprowadzany jest tylko jeden lęg, efektem którego są cztery jaja do sześciu maksymalnie. Posiadają one kremoworóżową barwę. Gil zwyczajny to jeszcze jeden bardzo znany ptak zamieszkujący w warunkach naturalnych kontynent europejski. Spotyka się go również i na terenie naszego kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Jest on przedstawicielem rodziny łuszczaków. Zalicza się go do śpiewających ptaków. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi przeciętnie około siedemnastu centymetrów, waga natomiast dochodzi do maksymalnie dwudziestu pięciu gramów. Jeżeli chodzi o gabaryty, gil zwyczajny jest nieco większy aniżeli wróbel. Najbardziej charakterystyczną cechą jego wyglądu zewnętrznego jest zabarwiony na czerwono brzuch. Pomiędzy samicami a samcami występują delikatne różnice, jeżeli chodzi o ubarwienie, są one jednak bardzo dyskretne. Młode osobniki bardziej przypominają samice. Gile zwyczajne nie przepadają za przestrzeniami otwartymi. Spotkać je można w takich miejscach jak dla przykładu lasy – zarówno mieszane, jak i iglaste. Przesiadują także w ogrodach oraz w parkach. Lubią ra sąsiedztwo zbiorników wodnych jak potoki.

Czeczotka zwyczajna jest ptakiem występującym w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim, wliczając w to także i nasz kraj, gdzie jest objęta ścisłą ochroną. Nazywana jest po prostu czeczotką. To przedstawicielka rodziny łuszczaków. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje w granicach trzynastu centymetrów, natomiast waga sięga maksymalnie dwunastu gramów. Samiec oraz samica różnią się pomiędzy sobą w zakresie ubarwienia upierzenia. Środowiskiem występowania tego zwierzęcia są skraje tajg oraz lasotundry. Podstawę jego pożywienia stanowią nasiona różnych drzew ze szczególnym uwzględnieniem brzozy. Podczas okresu lęgowego ptak uzupełnia swoje pożywienie o owady. W przeciągu roku wyprowadzane są przez niego maksymalnie dwa lęgi. Ilość zniesionych przez samicę jaj wynosi pięć albo sześć. Swoje gniazda czeczotki zakładają blisko powierzchni ziemi – na krzewach oraz na drzewach. Gatunkowi temu w skali globalnej nie grozi póki co wyginięcie. Podział na podgatunki nie jest jeszcze jasny. Czapla purpurowa jest kolejnym z ptaków, które w naturalnych warunkach są spotykane na kontynencie europejskim. Jest zwierzęciem żyjącym również i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych uznaje go w globalnej skali za gatunek nie zagrożony wyginięciem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy osiemdziesięcioma centymetrami a dziewięćdziesięcioma. W zakresie masy ciała z kolei występuje bardzo duża rozbieżność, albowiem dorosły ptak ważyć może od sześciuset gramów do tysiąca czterystu. Czapla purpurowa zamieszkuje takie środowiska jak dla przykładu mangrowe zarośla czy też brzegi jezior oraz rzek. Swoje gniazda ptaki te wiją pośród trzcin. W przeciągu roku wyprowadzany jest przez nie tylko jeden lęg. Ilość składanych przez samicę jaj wynosi od trzech do maksymalnie ośmiu. Mają one bardzo charakterystyczny, zielononiebieski kolor. Podstawą pożywienia tego ptaka są wodne zwierzęta. Polując na nie, potrafi długo stać w bezruchu.

Gawron to bardzo znany ptak, którego w środowisku naturalnym spotkać można na terytorium kontynentu europejskiego, w tym również i naszego kraju. U nas zwierzę te podlega częściowej ochronie, a w skali globalnej zagrożone wyginięciem nie jest. Jest to przedstawiciel rodziny krukowatych. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi przeciętnie mniej więcej czterdzieści osiem centymetrów, waga z kolei oscyluje w okolicach czterystu pięćdziesięciu gramów. Jeżeli chodzi o środowisko, w którym spotyka się gawrony, wymienić można w tym miejscu między innymi aleje, parki, śródpola z dużą ilością wysokich drzew, bardzo często spotkać go można także w samych miastach. Dieta gawrona jest bardzo zróżnicowana. Ptak ten odżywia się pokarmem zarówno roślinnym, jak i zwierzęcym, przy czym nie pogardzi niedużymi gryzoniami, a nawet padliną. Gawron pod względem wielkości przypomina nieco wronę, ale w przeciwieństwie do niej ma bardziej smukłą sylwetkę. Poza tym jego upierzenie jest zdecydowanie ciemniejsze. Dzierlatka to jeden z bardziej znanych ptaków, które w naturalnym środowisku spotykane są na kontynencie europejskim, nie wyłączając naszego kraju. W Polsce ptak ten podlega ścisłej ochronie. Poczynając od lat osiemdziesiątych minionego stulecia, liczebność tej populacji systematycznie spada. Dzierlatka jest przedstawicielką rodziny skowronków. Określana jest również mianem pośmieciuszki oraz śmieciuszki. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi przeciętnie około siedemnastu centymetrów, zaś jego waga oscyluje w granicach czterdziestu pięciu gramów. Dzierlatka jest śpiewającym ptakiem. Jeżeli chodzi o ulubione jej środowiska występowania, to można wymienić tutaj takie miejsca jak między innymi ugory czy pastwiska, gdzie roślinność jest raczej uboga, wysypiska śmieci, rozmaite place przemysłowe i tym podobne. Okres lęgowy tego zwierzęcia rozpoczyna się w połowie kwietnia i trwa do lipca. Podstawę pożywienia tych ptaków stanowią chwasty oraz nasiona traw uzupełniane od czasu do czasu owadami.

Błotniak stawowy jest jeszcze jednym z bardzo wielu ptaków, jakie spotkać można na kontynencie europejskim, w tym także i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Jest przedstawicielem rodziny jastrzębiowatych. Zaliczany jest do drapieżników. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika oscyluje w granicach pięćdziesięciu centymetrów. Jeżeli natomiast chodzi o wagę, to mieści się ona w przedziale pomiędzy pięciuset gramami a siedmiuset. W przeciągu roku jest przez tego ptaka wyprowadzany jeden lęg, efektem którego jest kilka jaj – ich liczba waha się od trzech do sześciu. Wysiaduje je tylko samica. Błotniak stawowy charakteryzuje się między innymi tym, że spośród wszystkich innych błotniaków jest największym i zarazem najcięższym ich reprezentantem. Jest to zwierze, którego nie da spotkać się w lesie. Preferuje natomiast takie okolice jak dla przykładu trzcinowiska. Zresztą, swoje gniazda zakłada właśnie w trzcinach – pod warunkiem jednak, że są one gęste. Jest wędrownym ptakiem. Burzyk popielaty to jeden z ptaków zamieszkujących kontynent europejski. W naszym kraju nie występuje. Jest przedstawicielem rodziny burzykowatych. Określany jest również mianem burzyka północnego. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych sklasyfikowała go jako zwierzę, któremu póki co nie grozi niebezpieczeństwo wyginięcia. Co do taksonomii tego gatunku istnieje sporo kontrowersji – budzi ona bowiem spory w naukowym środowisku. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy trzydziestoma centymetrami a trzydziestoma ośmioma, natomiast jeżeli chodzi o wagę, to waha się ona od trzystu pięćdziesięciu gramów do czterystu sześćdziesięciu. Zarówno samice, jak i samce są ubarwione w taki sam sposób. Środowiskiem występowania tych zwierząt są wody przybrzeżne mórz o charakterze otwartym. Podstawę pożywienia burzyka popielatego stanowią głowonogi oraz niewielkie ryby, aczkolwiek nie pogardzi on również odpadkami, jakie zbiera z powierzchni zbiornika wodnego. Jest oceanicznym ptakiem.