Jednym z bardziej znanych ptaków, jakie w naturalnych warunkach występują na kontynencie europejskim jest czajka. Żyje także i w naszym kraju, chociaż generalnie rzecz biorąc, w skali globalnej zagrożony wyginięciem póki co nie jest. Jest to przedstawiciel rodziny siewkowatych. Długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy trzydziestoma centymetrami a trzydziestoma pięcioma. Jeżeli natomiast chodzi o wagę, to rozpiętość jest w tym względzie bardzo dużo. Masa ciała tego ptaka wahać się może od stu trzydziestu gramów do trzystu trzydziestu. Najlepiej czajka czuje się na terenach charakteryzujących się dość dużą wilgotnością, takich jak podmokłe łąki czy też bagna, aczkolwiek często spotkać ją można także i na uprawnych polach. W przeciągu roku zostaje wyprowadzony przez tego ptaka jeden lęg – ma on miejsce w kwietniu albo w maju, a jego efektem są w znakomitej większości przypadków cztery jaja. Jaja wysiadują tak samica, jak i samiec, a zajmuje im to trzy, cztery tygodnie. Koszatka także należy do ssaków zamieszkujących kontynent europejski. Żyje także i w naszym kraju, gdzie jest objęta ochroną, chociaż generalnie rzecz biorąc w skali globalnej niebezpieczeństwo wyginięcia póki co jej nie dotyczy. Jest przedstawicielką rodziny popielicowatych. Jest to mały ssak. Długość ciała dorosłego osobnika – nie licząc ogona – mieści się bowiem w przedziale pomiędzy ośmioma centymetrami a dziesięcioma. Ogon mierzy drugie tyle. Waga natomiast plasuje się między piętnastoma gramami a maksymalnie czterdziestoma. Sierść tego zwierzęcia ma delikatnie rudawe zabarwienie. Jest ssakiem prowadzącym nadrzewny tryb życia. Największa aktywność koszatki przypada na porę nocną. Podstawę jej pożywienia stanowią nasiona, owoce, ptasie jaja oraz bezkręgowce. Nie pogardzi ponadto owadami oraz ich larwami. W październiku zapada w zimowy sen, z którego wybudza się dopiero w kwietniu. Jako ciekawostkę podać tu można, iż właśnie w tym czasie jej serce uderza na minutę zaledwie parę razy.

Czeczotka zwyczajna jest ptakiem występującym w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim, wliczając w to także i nasz kraj, gdzie jest objęta ścisłą ochroną. Nazywana jest po prostu czeczotką. To przedstawicielka rodziny łuszczaków. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje w granicach trzynastu centymetrów, natomiast waga sięga maksymalnie dwunastu gramów. Samiec oraz samica różnią się pomiędzy sobą w zakresie ubarwienia upierzenia. Środowiskiem występowania tego zwierzęcia są skraje tajg oraz lasotundry. Podstawę jego pożywienia stanowią nasiona różnych drzew ze szczególnym uwzględnieniem brzozy. Podczas okresu lęgowego ptak uzupełnia swoje pożywienie o owady. W przeciągu roku wyprowadzane są przez niego maksymalnie dwa lęgi. Ilość zniesionych przez samicę jaj wynosi pięć albo sześć. Swoje gniazda czeczotki zakładają blisko powierzchni ziemi – na krzewach oraz na drzewach. Gatunkowi temu w skali globalnej nie grozi póki co wyginięcie. Podział na podgatunki nie jest jeszcze jasny. Czapla purpurowa jest kolejnym z ptaków, które w naturalnych warunkach są spotykane na kontynencie europejskim. Jest zwierzęciem żyjącym również i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych uznaje go w globalnej skali za gatunek nie zagrożony wyginięciem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy osiemdziesięcioma centymetrami a dziewięćdziesięcioma. W zakresie masy ciała z kolei występuje bardzo duża rozbieżność, albowiem dorosły ptak ważyć może od sześciuset gramów do tysiąca czterystu. Czapla purpurowa zamieszkuje takie środowiska jak dla przykładu mangrowe zarośla czy też brzegi jezior oraz rzek. Swoje gniazda ptaki te wiją pośród trzcin. W przeciągu roku wyprowadzany jest przez nie tylko jeden lęg. Ilość składanych przez samicę jaj wynosi od trzech do maksymalnie ośmiu. Mają one bardzo charakterystyczny, zielononiebieski kolor. Podstawą pożywienia tego ptaka są wodne zwierzęta. Polując na nie, potrafi długo stać w bezruchu.

Drozd śpiewak to ptak w naturalnych warunkach żyjący na kontynencie europejskim. Występuje również i w naszym kraju. Jest przedstawicielem rodziny drozdowatych. Zaliczany jest – jak sama jego sugeruje – do ptaków śpiewających. Po raz pierwszy opisano go na początku lat trzydziestych dziewiętnastego stulecia. Dokonał tego Christian Ludwig Brem – ornitolog rodem z Niemiec. W chwili obecnej znane są trzy podgatunki drozda śpiewaka. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a dwudziestoma trzema i pół. Masa ciała z kolei może być bardzo zróżnicowana i zawierać się w przedziale pomiędzy pięćdziesięcioma gramami a stu siedmioma. W przypadku tych ptaków nie ma dymorfizmu płciowego. Tak samica, jak i samiec odznaczają się taką samą barwą upierzenia. Młode osobniki różnią się nieco pod tym względem od dorosłych, aczkolwiek nie są to jakieś strasznie znaczące różnice. Niektórzy pomylić mogą tego ptaka z droździkiem, innym przedstawicielem drozdowatych. Czyż zwyczajny to ptak w naturalnych warunkach występujący na kontynencie europejskim, w tym także i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Nie mniej jednak w skali globalnej nie jest uznawany za gatunek, któremu zagraża wyginięcie. Określany jest również mianem czyżyka bądź czyża pospolitego. Jest przedstawicielem rodziny łuszczaków. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje w granicach jedenastu centymetrów, natomiast masa ciała w okolicach trzynastu gramów. W ubarwieniu upierzenia zdecydowanie najwięcej jest zieleni, do tego widoczne są szarości oraz plamki w kolorze czarnym. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, ptak ten zdecydowanie najlepiej czuje się w iglastych borach – szczególnie, jeżeli przeważają w nim świerki. Woli stanowiska nieco bardziej wilgotne. Podstawę jego pożywienia stanowią nasiona drzew ze szczególnym uwzględnieniem tych z brzozy oraz olch. W przeciągu roku odbywa się jeden lęg –w kwietniu albo maju. Samica składa od czterech do maksymalnie sześciu jaj.

Salamandra czarna to kolejny płaz występujący w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim. W naszym kraju nie jest on spotykany. Jest przedstawicielem rodziny salamandrowatych. Nazwa tego zwierzęcia wzięła się stąd, że kolor jego skóry jest czarny. Ubarwienie ma charakter jednolity, lekko opalizujący. Nie mniej jednak spotykane są osobniki o ubarwieniu ciemnobrunatnym. Po bokach płaz ten posiada fałdy. Jego przednie kończyny są czteropalczaste, tylne z kolei pięciopalczaste. Samce charakteryzują się zdecydowanie bardziej smuklejszą sylwetką aniżeli samice. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzynastoma, chociaż zdarzają się przypadki, że długość ta sięga centymetrów szesnastu. Najlepiej płaz ten czuje się na wysokościach większych aniżeli osiemset metrów ponad poziomem morza, ale nie większych niż trzy tysiące. Preferuje stanowiska zacienione o wysokim dość stopniu wilgotności. Największą aktywność wykazuje nocą. Ropucha szara to jedna z przedstawicielek płazów zamieszkujących kontynent europejski, przy czym występuje także i w naszym kraju – dodać przy tej okazji trzeba, że spośród wszystkich gatunków ropuch, jakie w Polsce żyją, ta jest największa. Ropucha szara należy do rodziny ropuchowatych. Określana jest również mianem ropuchy zwyczajnej. Przeciętna długość dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy niespełna pięcioma centymetrami a dwunastoma i pół, przy czym samce są mniejsze aniżeli samice – różnice te zaznaczone są w bardzo wyraźny sposób. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, zwierzę te referuje takie obszary jak ogrody, pola oraz lasy. Nie lubi stanowisk, które są podmokłe oraz za bardzo suche. Jest płazem prowadzącym lądowy tryb życia. Wyjątkiem jest tylko i wyłącznie okres godowy – tylko wtedy ropuchę tę spotkać można w zbiornikach wodnych. Aktywność przejawia w porze wieczorowej i nocnej. Podstawę jej pożywienia stanowią ślimaki i owady, przysmakiem jest stonka ziemniaczana.