Orzesznica jest zwierzęciem występującym w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim. Żyje również i w naszym kraju, gdzie jest objęta ścisłą ochroną. Jest ona przedstawicielką rodziny popielicowatych. Jest bardzo małym ssakiem. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika – nie wliczając w to ogona – mieści się w przedziale pomiędzy sześcioma a dziewięcioma centymetrami. Ogon natomiast mierzy zwykle od pięciu do dziewięciu centymetrów. W zakresie wagi występuje spora rozbieżność, albowiem od dziewięciu gramów do dwudziestu trzech. W ubarwieniu sierści dominuje kolor rudy. Jeśli chodzi o biotop, ssak ten spotykany jest przede wszystkim w lasach. W szczególności upodobał sobie leszczynowe zarośla. Jest to zwierzę, które zdecydowanie największą aktywność przejawia pora nocną. Podstawę jego pożywienia stanowią rośliny, chociaż nie pogardzi od czasu do czasu owadami. Żywotność orzesznicy wynosi prawie cztery lata. W październiku zwierzę zapada w zimowy sen, z którego wybudza się w kwietniu. Norka europejska to jeszcze jeden ze ssaków żyjących w warunkach naturalnych na naszym kontynencie. Występuje także i w Polsce, gdzie podlega prawnej ochronie, przy czym zaznaczyć trzeba, iż posiada u as status zanikłego zwierzęcia. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych sklasyfikowała ją jako gatunek w dużym stopniu zagrożony wyginięciem. Przyczyną wytępienia tego gatunku było wybijanie tych zwierząt ze względu na ich piękne, lśniące i gęste futerka. Jeżeli chodzi o budowę ciała, to ssak ten przypomina nieco tchórza, aczkolwiek jest mniejszych gabarytów. Dorosła samica waży przeciętnie nieco ponad pół kilograma, samce natomiast są większe – przeciętnie masa ich ciała oscyluje w okolicach kilograma. Podstawę pożywienia norki europejskiej stanowią ptaki, owady, żaby, nieduże ssaki, ryby oraz raki. W znakomitej większości przypadków zwierzęta te prowadzą samotniczy tryb życia. W chwili obecnej można wyszczególnić siedem podgatunków tego ssaka. Jest on przedstawicielem rodziny łasicowatych.

Kolejnym ze ssaków żyjących w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim jest burunduk. Jest on przedstawicielem rodziny wiewiórkowatych. Nie jest to zwierzę odznaczające się dużymi gabarytami. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje bowiem w granicach dwudziestu pięciu centymetrów. Posiada bardzo ładny i puszysty ogon. Żywotność tego zwierzęcia w stanie dzikim wynosi około pięciu lub sześciu lat. W niewoli jest dwukrotnie wyższa, chociaż zdarzały się przypadki, że burunduk dożywał także lat osiemnastu. Jeżeli chodzi o barwę sierści, to w tym zakresie wyróżnić można trzy odmiany tego ssaka, a mianowicie albinotyczną, białą oraz jasną. Największa aktywność tych zwierząt przejawia się za dnia. Są niesamowicie ruchliwe, a przy tym wykazują się niesamowicie wysokim stopniem czujności. Niektórzy podejmują próby trzymania tego zwierzęcia w domu, ale sam pomysł najmądrzejszy nie jest – tym bardziej, że to niezbyt ufne zwierzę, nie znosi głaskania, a szanse na jego oswojenie są bardzo małe. Jednym ze ssaków, jakie zamieszkują na kontynencie europejskim jest borsuk. Jest on przedstawicielem rodziny łasicowatych i zarazem drapieżnym zwierzęciem. Inną nazwą spotykaną w jego przypadku jest jaźwiec. Długość ciała dorosłego osobnika wynosi przeciętnie około dziewięćdziesięciu centymetrów, natomiast masa ciała mieści się zwykle w przedziale pomiędzy piętnastoma centymetrami a dwudziestoma. Zdarzają się niekiedy także i większe osobniki. Borsuk jest zwierzęciem o silnej budowie ciała, jego sierść natomiast jest sztywna. Należy do zwierząt wszystkożernych. Podstawę jego pożywienia stanowią żołędzie, korzonki oraz ślimaki, ale swoją dietę chętnie uzupełnia także takimi zwierzętami jak między innymi króliki oraz ptaki i ich jaja. Nie gardzi niektórymi warzywami oraz owocami. Jest zwierzęciem, którego największa aktywność przypada na porę nocną, dnie zazwyczaj spędza w swoich norach. Zapada w sen zimowy, z którego od czasu do czasu wybudza się, ażeby zaspokoić swój głód oraz pragnienie.

Daniel jest kolejnym ssakiem, jakiego spotkać można w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim (chociaż warto dodać w tym miejscu, że tak naprawdę jego ojczyzną jest Azja Mniejsza). Żyje również i w naszym kraju – u nas zaliczany jest do łownej zwierzyny, w stosunku do której obowiązuje okres ochronny. W skali globalnej gatunek ten nie jest póki co zagrożony wyginięciem. W niektórych źródłach zetknąć się można z systematykami, wedle których wyszczególnia się dwa podgatunki tego ssaka, a mianowicie daniela europejskiego oraz mezopotamskiego. Jest to przedstawiciel rodziny jeleniowatych. Z wyglądu zewnętrznego jest podobny do jelenia szlachetnego, jednakże jest od niego zdecydowanie mniejszy. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy stu trzydziestoma centymetrami a stu pięćdziesięcioma. Samce są większe aniżeli samice i różnice w tym względzie zauważalne są w bardzo wyraźny sposób. Dorosły samiec może osiągnąć wagę sięgającą nawet stu dwudziestu kilogramów. Bóbr europejski jest – jak zresztą sama nazwa jego sugeruje – zwierzęciem żyjącym w warunkach naturalnych na naszym kontynencie. Występuje także i w Polsce, gdzie podlega prawnej ochronie. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych sklasyfikowała go jako zwierzę, w przypadku którego istnieje podwyższone ryzyko wyginięcia. Zresztą, bóbr europejski nie tylko u nas objęty jest ochroną. Jest on przedstawicielem rodziny bobrowatych. Zalicza się go do gryzoni prowadzących ziemno-wodny tryb życia. Największa pora jego aktywności przypada na wieczór oraz na noc. Jeżeli ktoś chciałby te zwierzęta poobserwować, to na bezkrwawe łowy powinien udać się najlepiej tuż przed świtem. Długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy siedemdziesięcioma centymetrami a jednym metrem. Jego waga natomiast plasuje się w granicach pomiędzy piętnastoma kilogramami a trzydziestoma. Żywotność tego zwierzęcia w stanie dzikim szacowana jest od dziesięciu do maksymalnie piętnastu lat. W niewoli żyją dłużej.

Gronostaj to kolejny z rozlicznych ssaków, jakie w naturalnych warunkach występują na kontynencie europejskim, w tym także i na terenie naszego kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. W skali globalnej jednakże gatunek ten nie jest póki co zagrożony wyginięciem. Jest to przedstawiciel rodziny łasicowatych. Zaliczany jest do ssaków drapieżnych. Długość ciała dorosłego osobnika – nie licząc ogona – osiąga przeciętnie około trzydziestu centymetrów. Sam ogon z kolei mierzy od jedenastu centymetrów do piętnastu. Masa ciała wynosi maksymalnie niespełna pół kilograma. Podstawę pożywienia tego zwierzęcia stanowią mięczaki, kręgowce oraz owady – oczywiście, niezbyt duże. Wyjątkiem jest pora zimowa, kiedy głód doskwiera zwierzętom najbardziej. Wówczas gronostaj jest zdolny do zaatakowania zwierzęcia przewyższającego go gabarytami, jak dla przykładu zająca. W chwili obecnej wyszczególnić można aż przeszło trzydzieści podgatunków tego zwierzęcia. Na polowanie gronostaj wyrusza zazwyczaj porą nocną. Dzik to jeszcze jeden ze ssaków zamieszkujących kontynent europejski. Żyje również i w naszym kraju, gdzie ma status zwierzyny łownej objętej częściowym okresem ochronnym. Jest on przedstawicielem rodziny świniowatych. Uważany jest także za przodka świni domowej. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy metrem a półtora, chociaż znane są przypadki, że sięgała ona nawet przeszło dwóch metrów. Dzik charakteryzuje się bardzo krępą budową ciała. Samce są zdecydowanie większe aniżeli samice. Dorosły samiec może osiągnąć wagę wynoszącą nawet i trzysta dwadzieścia kilogramów, podczas gdy w przypadku dorosłych samic górny pułap wynosi sto czterdzieści kilogramów. Przeciętna żywotność tych zwierząt w sprzyjających warunkach wynosi około dwudziestu siedmiu lat. Dziki charakteryzują się między innymi tym, iż posiadają znakomicie wykształcony węch – ze wszystkich zmysłów, ten właśnie jest u ich rozwinięty najlepiej. Najgorzej przedstawia się u nich sprawa ze wzrokiem.